‘Beğenilmekten utanıyorum’

Hande Doğandemir: “Oyunculuk ucu açık ve öğrenmenin bitmediği bir alan. Takdir edilmek, beğenilmek hoşuma gidiyor ama utanıyorum”

‘Güneşi Beklerken’ dizisinden sonra ekranlara ara veren Hande Doğandemir, hayranlarının ilgisinden mutlu olsa da, utandığı zamanlar da olduğunu söylüyor. Aylık online gençlik dergisi  ‘10 Sayfa.com’ için objektif karşısına geçen Doğandemir,  bilinmeyenlerini anlattı.

İnternette hakkınızda yapılan yorumlara baktığımızda; “Türkiye’nin en güzel kadınlarından ”, “Kendi kulvarında en başarılı oyunculardan” gibi pek çok iltifat bulunuyor.  Katılıyor              musunuz?
İnsan kendi için böyle bir şey düşünemez.  Bu sonsuz bir süreç. “Ben buyum” diyebileceğin bir yol değil. Öğrenmenin bitmediği bir alan. O yüzden ben kendim için böyle şeyler düşünmüyorum. Öte yandan kim olsa takdir edilmek, beğenilmek hoşuna gider ama ben bundan birazcık utanabilen bir insanım.

Yerinizde olmak isteyen pek çok genç kız var…      Bu konumunuzu hayal        eder miydiniz?
Küçüklüğümden beri sürekli sahnede bir şeyler yaptım; okul gösterileri, danslar, tiyatrolar… Her kız çocuğu gibi ben de yatağa yatıp, gözlerimi kapatıp, kendimi sahnede şarkı söylerken, dans ederken hayal ediyordum elbette ama bir gün bunu gerçek anlamda yapacağımı hiç düşünmedim. Fakat hep ulaşmak istediğim yerler vardı ve ne         yapıyorsam onun en iyisini yapmak istedim.

 Ekranda kendinizi       görünce neler  hissediyor-sunuz?
Kendini izlerken çok rahatsız olanlardanım.  “Ne yaptım”, “Acaba bir eksiğim var mı”, “Bu sahneyi şöyle çekmiştik, nasıl oldu acaba” gibi. Tabii ki izliyorsun, onu işin için yapıyorsun. Ama ben izlerken rahatsız oluyorum çünkü hiçbir zaman tatmin edici olmuyor. Hep “Daha iyisi olmalı”, “Daha iyisini yapmalıyım” diye düşünüyorum.

SEVDiĞiMi SAKLAMAM

 “Seni seviyorum” demek veya birinden özür dilemek herkes için kolay değildir. Peki ya sizin için?
Ben sevdiğini çok belli eden biriyim, söylemekten hiç çekinmem. Bu bir arkadaşım olabilir, sevgilim olabilir, ailem olabilir… Herkes için, her zaman onu çok sevdiğimi gerçekten tam olarak bu şekilde söyleyebiliyorum.
Bu beni de çok mutlu ediyor. Özür dilemek kısmı, evet zor. İnsan hatalı olduğunu kolay kolay kabul edemiyor. Gerçekten farkındaysam hatalı olduğu-mun, özür dileyebiliyorum ama sevdiğimi daha rahat söylüyorum.

ŞEKiLCiLiKTEN RAHATSIZIM

 Pek çok in­sa­nın ken­di dış gö­rü­nü­şü ile prob­lem­le­ri var. Sizde de böyle bir durum var mı?
Bu işi yap­tı­ğım sü­re­ce ken­di­me dik­kat et­mek ve iyi gö­rün­mek zo­run­da­yım ama bu mes­lek­te­ki şe­kil­ci­lik be­ni ra­hat­sız edi­yor. İyi oyun­cu          ol­ma­ya ça­lış­mak­la, iyi mo­del ol­ma­ya ça­lış­mak ara­sın­da fark var. Mo­del gi­bi ol­ma­dı­ğı­mız için çok fazla eleş­ti­ri­li­yo­ruz; ha­ka­ret­le­re              uğ­ru­yo­ruz. Bir in­sa­nı gö­rü­nü­şü ile hor        gör­mek, suç­la­mak ne ka­dar tu­haf ve be­nim hiç­bir za­man an­la­ya­ma­ya­ca­ğım bir dü­şün­ce. Bir in­san na­sıl iyi his­se­di­yor­sa öy­le mut­lu­dur ve işi neyi ge­rek­ti­ri­yor­sa onu ya­par.

Hiç dep­res­yo­na gi­rip ça­re­yi yan­lış şey­ler­de ara­dı­ğı­nız ol­du mu?
Ken­di­mi mut­suz ve umut­suz his­set­ti­ğim za­man­lar ol­du ta­bi­i. Her in­san gi­bi, bel­ki far­kın­da bi­le ol­ma­dan ben de dep­res­yo­na gir­mi­şim­dir. Ancak yan­lış yol­la­ra baş­vur­ma­dım çün­kü        çev­rem­de ba­na des­tek ola­n ve akıl ve­re­n            in­san­lar ol­du. O yön­den çok şans­lı­yım.